خوشا
گفتمش:"نگاه كن،نگاه كن نمي گذارند با تو حرف بزنم!خط فكري ام را بالا پايين مي برند،مي پيچانند دور خودشان،محدودش مي كنند.اين بنده هايت را مي گويم،تا مي آيم سلامي دهم به تو!فكرشان تمام مخم را مشغول مي كند،مي كشاندم به چرند گويي!به چرت بافي!به مهمل، به خزعبلات !"
چيزي از درونم گفت:"تقصير خودت است"
و اين بيت بارها در مخم تكرار شد:
خوشا دلي كه مدام از پي نظر نرود
به هر درش که بخوانند بي خبر نرود
چيزي از درونم گفت:"تقصير خودت است"
و اين بيت بارها در مخم تكرار شد:
خوشا دلي كه مدام از پي نظر نرود
به هر درش که بخوانند بي خبر نرود
+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم شهریور 1387 ساعت 22:50 توسط سناء شایان |
