به‌اش گفتم یک جای کار می‌لنگد! اگر تو خدا باشی و من بنده، به محض آوردن نامت، دلم باید پر بشود و آرام بگیرد. نه! اشتباه نکن، دلم نباید خیلی پاک باشد و خودم بی‌گناه، نامت و باورم باید این‌قدر بزرگ باشد و پوشاننده که وقتی آمد به زبانم و رفت روی دلم، همه‌ی سیاهی‌ها، غم‌ها و... برود زیرش و من در حس خوبی غرق شوم. می‌دانم یک‌جای کار می‌لنگد، شاید من خوب لوله‌کشی نشدم، یا جایی‌ام نشتی‌ دارد. شاید نامت از جایی مابین زبان و دل، گم می‌شود. شاید باورم قوی نیست و ایمانم. که نامت را بزرگ ببیند. بزرگ که نه! یک هزارم یک ملیونیم یک ملیاردیم و... چیزی که هستی! شاید کورم. شاید هم همه‌ی نقص‌ها را با هم دارم. حالا مرام‌ات چه قدر است؟ یک کوردل ناقص فکر را تنها می‌گذاری؟

پ.ن: این را نوشتم شاید برای این که روزی که سیاه‌تر از این بودم،‌ بخوانمش و به زندگی امیدوار شوم.تو همچنان تف كن به ريا!