بعد نگاه می‌کند و می‌بیند دلش می‌خواهد همین طور یک ریز غر بزند. اصلا آدمیزاد است و زبان و غر! دوست دارد تا ابد بنشیند یک گوشه و هی بگوید: «چرا در گنجه بازه؟ چرا دم خر درازه؟»(چه قدر هم خر دم دراز پیدا شده این روزها)

- ما دوره می‌کنیم شب را روز را کابوس را. ما دوره می‌کنیم تنفر را، لعنت را، وقتی که خوابیدیم وقتی از خواب بلند می‌شویم وقتی به شهرمان نگاه می‌کنیم. وقتی یاد حماسه‌سازی‌مان می‌افتیم. وقتی که تلویزیون نشانش می‌دهد. وقتی که چرند می‌گوید وقتی که.... ما دوره می‌کنیم لعنت را، تنفر را. هدایت از آن، آن‌هایی ست که بخواهند هدایت شوند و لعنت سزوار آن‌کس است که نداند و نداند که نداند.

- بحث کردن وقتی امکان‌پذیر است که دو طرف تا حدی هم‌دیگر را قبول داشته‌باشند. وقتی ما، شما را قبول نداریم و شما، ما را! این دعوا ست. بحث نیست و من یکی حوصله‌ی دعوا و نفس‌کش طلبیدن را ندارم. به‌ قولی کسی که نمی‌شناسمش: « این قدر پشت‌سر موسوی چرت و پرت بگید تا چرت و پرت دونتون پاره بشه!» هر برچسبی هم که دلتان می‌خواهد به هر که مثل شما فکر نکرد بزنید. ما عادت داریم. یعنی باید عادت کنیم به این رفتارها.

- عادت می‌کنیم. حماسه می‌سازیم. رکورد گینس را می‌شکنیم. کی می‌توانست این‌همه وقت بی اس ‌ام اس سر کند؟ کی‌ می‌توانست با این اینترنت درپیت پراختلال بسازد؟ کی می‌توانست دل از فیس‌بوک و لینک‌هایش بکند؟ ها؟ عجب حماسه‌ای ساختیم ما! رکورد گینس مربوط به بالاترین مدت زمان قطعی اس ام اس را از آن خود کردیم.

- مشیری شعری دارد در این حال و اوضاع:

- دوستم رفته بود آرایشگاه. روی دیوارهای آرایشگاه نوشته بودند: «بحث سیاسی ممنوع»

- حالا که مد شده، همه دلشان برای هم تنگ شود. من‌ام دلم برای تو تنگ شده! آره! تو! تو نه ها! تو ام نه! او هم نه! اصلا تو، بیا جلو! آره با تو ام! بیا جلو. نه نه دلم برای تو هم تنگ نشده. دلم برای آدمی تلخ تنگ شده که شکلات دوست داشت.

روزهایی هست که کدرم ولی تنها جرقه‌ای سرحالم می‌آورد و روبه‌راهم می‌کند. روزهایی هست که ابله‌ام ولی پرانرژی! روزهایی هست که دوستی، تمام وجودم را می‌گیرد و  دوست می‌دارم و دوستم می‌دارند. روزهایی هست که خسته‌ام. سیاهم. حال هیچ چیز را ندارم. از خط عابر رد می‌شوم راننده‌ها کلی بدوبیراه نثارم می‌کنند که خانم، تو که خوابی چرا آمدی توی خیابان؟ تمرکز ندارم. می‌خوابم، ولی خستگی‌ای که گیر کرده لای تمام سلول‌های بدنم و روحم، کنده نمی‌شود. راه می‌روم، کتاب می‌خوانم، سروکله می‌زنم ولی چیزی نمی‌فهمم. هیچ هیچ! با خودم می‌گویم کاش همان 4 سال پیش بود. کاش می‌شد خودم را بزنم به خریت. کاش می‌شد طرف یکی را گرفت و همه کارش را توجیه کرد. کاش  می‌شد عین نفهم‌ها بگویم جواب های هوی است و خوب کرده که آن حرف‌ها را زده. کاش معنی دروغ را نمی‌فهمیدم و کاش می‌توانستم اعتماد کنم به همه حرف‌هاشان و کاش… دوره‌ی خوبی نیست. دوره‌ای که همه چیز به هم ریخته!‌ همه چیز. تلویزیون مودب همه‌سال، شده محل دعوای سگ و گربه‌ها. سگ و گربه‌هایی که نه سگ‌اند نه گربه، گربه سگ‌اند. من برای دوست‌هام شده‌ام شست‌شویی مغزی داده شده، آن‌ها برایم شده‌اند کور و نفهم. حال بدی ست. خیلی بد. که فکر می‌کرد یک انتخابات همه چیز را به‌هم بریزد؟

-شب بود، خوابم نمی‌برد. صبحی یکی از خانه‌ی شهریاران زنگ‌ زده بود که فردا 10-12 بیا جشن داوری کتاب سال. گفتم:«باشه! تا ببینم چی می‌شه!» شب داشتم فکر می‌کردم که اگر صبح  بروم آزمایشگاه که بالای میدان ونک است، بعد چه طور می‌شود نیم ساعته رسید به خیابان ویلا؟ که یک‌هو اس ام اس آمد که فردا مصطفی مستور هم هست! چارشاخ مانده بودم. مستور را 3-4 سالی بود می‌شناختم. برایم خدا نبود. ولی هر چه بود از بقیه‌ی نویسنده‌های ایرانی بیشتر می‌پسندیدمش!  هر طور بود خودم را رساندم خانه، توی راه زینب که از اشتیاق من خبردار بود، اس ام اس زد که بدو بیا، مستور جونت، خانه‌ است. رفتیم. چندباری ما و بچه‌های خانه، سر همان کلاس‌های شهرنگار و بی‌نظمی‌ خانه و... از خجالت هم در‌آمده‌ایم. خلاصه مهم نبود که هست و که نیست. مستور بود. چه قدر هم معمولی بود. رفت آن بالا حرف زد. من ریکوردر روشن و دست به قلم بودم. عین آدم ندیده‌ها. بعدش نشست جلومان من باز هم عین آدم ندیده‌ها زل زده بودم. خلاصه آخرش هم که جایزه‌اش را دادند و جشن تمام شد، رفتیم حرف بزنیم مثلا! این بار دقیقا عین آدم ندیده‌ها! فقط کافی بود، بودید و می‌دیدید. خودم هم متعجب بودم! ازش یادداشت خواستم برای خبر. با مهربانی گفت نمی‌نویسم. شماره‌اش را گرفته‌ام اگر کار مطبوعاتی پیش آمد مزاحمش شوم. این‌قدر خوب رفتار می‌کرد که من بی‌ذوق، یک‌هو افتادم در لذت دیدن. تو فکر کن اطرافت پر از خودشیفته‌های هیچی‌ ندار باشد. بعد یک‌هو نویسنده‌ی محبوبت را ببینی که چه‌قدر ساده است. کیفور می‌شوی دیگر؟ نمی‌شوی؟

- بازی وبلاگی چند سالی هست باب شده، بد هم نیست. توی تعطیلات که مردم ول‌گردی و وب‌گردی‌شان عود می‌کند سرگرم می‌شوند! خوب من اعترافم را کردم شما هم بکنید اگر حال و حوصله دارید، به رسم این طور بازی‌ها من چند نفری را دعوت می‌کنم، خاطرات تعریف کنند یا از دوست‌داشته‌هاشان بگویند و از این مدل حرف‌ها! فقط توضیح این که گفتن این حرف‌ها اصلا هم بی‌کلاسی و چیپ بودن نیست!

تیرمن و مهرباران و چای نباتی ها

و همه‌ی آدم‌های حال و حوصله‌داری که بهشان لینک دادم را دعوت می کنم.