پاييز ،فصل صدا ها و رنگ ها ،رفت.
پاييز هم رفت و من دلم براي صداي باران براي عين موش آب كشيده شدن تنگ مي شود.
پاييز رفت و من دلم براي صداي جارو كشيدن هاي نيمه شب رفتگر تنگ مي شود.
واي چه قدر گوش دادن به صداي خش خش جارو بر روي آسفالت خيابان لذت بخش است وقتي كه از بي خوابي تا ساعت 4 صبح بيدار مانده باشي.
پاييز رفت و من دلم براي برگ هاي خوش رنگي كه رنگشان در هيچ مداد رنگي اي نيست تنگ مي شود.
پاييز رفت و من دلم براي آفتاب كم جون و زرد انبوي پاييز تنگ مي شود.
پاييز رفت و من دلم براي تولدم تنگ مي شود براي آبان!براي اين كه غر بزنم كه چرا اين عمر لعنتي زود مي گذرد.
پاييز فصل رنگ ها و صدا ها رفت و زمستان فصل سكوت و سپيدي آمد.
چه قدر از زمستان و تابستان بدم مي آيد.
هيچ وقت موفق نشدم دماي بدنم را در اين دو فصل تنظيم كنم.هميشه يا از سرما يخ مي زنم يا از گرما كلافه ام.
كاش خرس بودم و با خيال راحت مي خوابيدم.تا زمستان برود. و بهار بيايد.
پ.ن:با عرض پوزش از تمام عشاق زمستان..
. نمی دونم دانشگاه عثمانیا( دانشگاه اصلی ما) قصدش چی بود 
ولی فکر کنم میخواست حالا که ما سال آخریم ، حیدرآباد رو به طور کامل ندیده از اینجا نریم . اول این رو بگم که کالج و خونه ما در قسمت غرب شهر و کالج امتحانات این بار ، در منتها الیه شرق و به عبارتی در حومه شهر یا ورودی شرقی آن . ما تا اون وقت نمی دونستیم همچین محله ای با همچین نامی وجود داره. من حتی رو نقشه اسمش رو هم پیدا نکردم.
.مگه این کالج حیاط نداره؟... من هنوز اثری از کالج یا چیزی شبیه اون نمی بینم 
). به سختی بالا میرم و وارده دخمه ای تاریک میشوم گویا این جا سالن اصلی کاج و منتهی به چند دخمه کوچکتر یا همان کلاس میشود. شانس آوردم که کلاس ما رو به خیابان بود حداقل نور و اکسیژن داشت . بقیه کلاس ها که واقعا افتضاح بود .برای چند دقیقه هم من نفس کم می آوردم چه برسه به 3 ساعت! 
. کلاسها هم در نوع خود دیدنی بود . لوله های آب که همه رو کار بود و سقف و دیوارها رو تزیین کرده بود و سیم هاب برق که دور این لوله ها پیچیده شده بود. تنها چیزی که باعث میشد تصور کنیم اونجا کلاس ، تخته سیاه بود.
